ŚWINKA- Zapalenie  nagminne przyusznicy – Parotitis epidemica
Jest to ostra wirusowa choroba zakaźna przebiegająca z goryczką i bolesnym obrzękiem gruczołów ślinowych – najczęściej przyusznych, rzadziej podżuchwowych lub pod językowych i nierzadko z objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego.

Postacie kliniczne choroby mogą być różnorodne. Najczęstszym po zapaleniu ślinianek jest zespół zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, który może wystąpić przed, w czasie jak i po okresie obrzęku, a niekiedy i bez zapalenia ślinianek. Znacznie rzadziej występuje zapalenie mózgu i rdzenia kręgowego. Niekiedy chorobie towarzyszy zapalenie nerwu słuchowego,  sporadycznie prowadzące do głuchoty. W przebiegu choroby mogą również wystąpić objawy zapalne ze  strony różnych narządów gruczołowych,  zwłaszcza jąder, najądrzy, jajników, trzustki, gruczołu krokowego, tarczycy, gruczołów sutkowych,  łzowych.   Zapalenie  jąder występuje  u  około  15-20°/o mężczyzn, a zapalenie jajników u około 5% kobiet – dotyczy zwykle osób je okresie dojrzewania. Obustronne zapalenie gruczołów płciowych może prowadzić do trwałych następstw pod postacią zaburzeń hormonalnych i bezpłodności. Zakażenie płodu wirusem świnki w początkowym okresie ciąży może stać się przyczyną poronienia lub wad wrodzonych. Przebieg choroby jest na ogół łagodny z wyjątkiem świnkowego zapalenia  opon  i mózgu  lub  zapalenia  trzustki,  kiedy  choroba  przebiega ciężej i trwa dłużej. Zgony z powodu świnki należą do rzadkości.

Chorobę wywołuje wirus nagminnego zapalenia przyusznic  (świnki) – mumps virus, należący do rodzaju Paramyxovirus. Składa się on z dwóch komponent antygenowych: antygenu zbudowanego z nukleoprotein i RNA oraz antygenu V zawierającego Enaglutyninę i neuraminidazę, które odgrywają rolę w powstawaniu odporności humoralnej. Wirus jest chorobotwórczy dla człowieka i małp, febrze namnaża się na zarodku kurzym, nieco słabiej w hodowlach tkankowych.

Rezerwuar zarazka jest człowiek.
Źródło zakażenia stanowią osoby chore oraz osoby z bezobjawowym przebiegiem choroby.

Zakażenie szerzy się przez bezpośredni kontakt drgą kropelkową oraz przez oślinione zabawki, szczoteczki, chusteczki.
Na zakażenie narażone są: górne drogi oddechowe i jama ustna, skąd wirus po namnożeniu w błonie śluzowej i w śliniankach przedostaje się do krwiobiegu. Okres wylęgania wirusa trwa 2-3 tygodnie, najczęściej 18 dni.

Wirus świnki pojawia się w ślinie, w płynie mózgowo-rdzeniowym, w moczu. Okres zaraźliwość rozpoczyna się na 2-6 dni przed wystąpieniem objawów klinicznych i trwa kilka (do 9) dni od początku choroby.

Wrażliwość na zakażenie jest powszechna. U noworodków i niemowląt istnieje krótkotrwała bierna odporność, przekazywana przez odporne matki. Odporność czynna – nabyta po zakażeniu wirusem świnki, zarówno objawowym, jak i bezobjawowym, jest długotrwała. Zachorowania wśród dorosłych dotyczą zwykle osób, które nie przebyły świnki w dzieciństwie. Jak wykazały dotychczasowe obserwacje, odporność nabyta po szczepieniu żywą szczepionką przecie śwince nie wygasa przez kilkanaście lat.

WYSTĘPOWANIE

Świnka występuje endemicznie, a co kilka lat epidemicznie w wielu krajach, niezależnie od szerokości geograficznej. W niektórych krajach, gdzie stosuje się szczepienia przeciw śwince, np. w USA, Austrii, Szwajcarii, Bułgarii rejestruje się niższą zapadalność. Choroba dotyczy głównie dzieci i młodzieży. Nasilenie zachorowań obserwuje się zimą i wczesną- wiosną. W 30-40% przypadków przebiega poronnie lub bezobjawowo i pozornie rzadziej występuje niż np. odra czy ospa wietrzna.
W Polsce w ostatnim dziesięcioleciu rejestrowano od 60 000 do 170 000 zachorowań rocznie, a zapadalność wahała się od 180 do 480 na 100 000. Okresowy wzrost zachorowań występuje co 2-3 lata ze szczególnym nasileniem na terenach, gdzie uprzednio obserwowano niską zapadalność. Większość zachorowań, 70%, dotyczy dzieci w wieku do 9 lat, a 90% do 14 lat, rzadko występują zachorowania u niemowląt – 0,5%; zachorowania osób dorosłych powyżej 20 r. życia stanowią około 3% Wyższa zapadalność występuje na terenach miejskich niż wiejskich. Lokalne ogniska występują przeważnie w środowiskach dziecięcych, zwłaszcza w przedszkolach, w najmłodszych klasach szkół podstawowych, czasem w żłobkach i internatach, niekiedy wśród poborowych lub w szpitalach dziecięcych. Najwyższa zapadalność dotyczy dzieci w wieku 5-7 lat w miastach.

ROZPOZNANIE

a) kliniczne – zazwyczaj na podstawie objawów klinicznych, a także wywiadu epidemiologicznego. W diagnostyce różnicowej należy brać pod uwagę ostre zapalenie ślinianek w przebiegu innych chorób zakaźnych, zapalenie węzłów chłonnych kąta żuchwy, kamień w przewodzie ślinianki, nawrotowe (okresowe) zapalenie ślinianki, zapalenie ślinianek w przebiegu cukrzycy, w zespole Mikulicza, po operacjach brzusznych, nowotwory ślinianek. W przypadkach nietypowych pomocne w rozponamiu może być badanie  wirusologiczne i serologiczne;
b) laboratoryjne – materiałem do badań wirusologicznych jest ślina lub płyn mózgowo-rdzeniowy. Ślinę w ilości 2-3 ml pobiera się w pierwszych dniach choroby, porcjami przez 1-2 godziny do umieszczonej w naczyniu z lodem probówki. Płyn mózgowo-rdzeniowy pobiera się w ilości 1-2 ml podczas nakłucia lędźwiowego w pierwszym okresie objawów oponowych. Materiał do badań przesyła się niezwłocznie do pracowni wirusologicznej zapewniając transport w temp. + 4°C. Izolacja wirusa od chorego jest dowodem przebycia świnki. Do badań serologicznych pobiera się około 5 ml krwi dwukrotnie: w ostrym okresie choroby oraz w okresie zdrowienia, tj. 2-4 tyg. od początku choroby.

 ZAPOBIEGANIE I ZWALCZANIE

a) unieszkodliwienie źródła zakażenia – polega na izolacji, najczęściej domowej, chorych;
b) przecięcie dróg szerzenia – polega na przestrzeganiu ogólnych zasad higieny otoczenia, higieny osobistej, stosowaniu częstego przewietrzania pomieszczeń oraz zabiegów dezynfekcyjnych (lampy bakterio¬bójcze!;
c) zwiększenie   odporności  –   można   uzyskać   drogą   uodpornienia czynnego przez szczepienie osób, które nie chorowały na świnkę. Obecnie dostępne  są  w niektórych  krajach  żywe,  atenuowane szczepionki przygotowane na hodowlach tkankowych, stosowane jako monowalentne lub poliwalentne  (świnka,  odra,  różyczka).

d) postępowanie podczas epidemii – należy izolować chorych z objawami klinicznymi na okres nie krótszy niż 9 dni, przestrzegać zasad higieny, zwłaszcza osobistej, dbać o częste i dokładne wietrzenie pomieszczeń, stosować lampy bakteriobójcze w pomieszczeniach zamkniętych.

W celu wyeliminowania pasożyta z organizmu warto już dziś sięgnąć po sprawdzoną, skuteczna kuracje produktami: PARAPROTEX, AC ZYMES, NOPALIN. Suplementy te na zasadzie współdziałania przyczynia się do oczyszczenia organizmu z nieproszonych gości, jak również pomagają przywrócić prawidłowa równowagę w organizmie.

KURACJA OCZYSZCZAJĄCA DLA DZIECI

KURACJA OCZYSZCZAJĄCA DLA DOROSŁYCH

Dodatkowo zaleca się stosowanie suplementów witaminowo-mineralnych w celu podniesienia odporności, wzmocnienia organizmu.

• POLINESIAN NONI-naturalnie wzmacnia organizm, podnosi odporność, zapobiega chorobom infekcyjnym, pasożytom
  
• OCEAN 21- odtruwa organizm z toksyn wytwarzanych przez pasożyty w organizmie
  
• VIRAGO- podnosi odporność, wzmacnia siły obronne organizmu
• GARLIC CAPS- czosnek w kapsułce, posiada właściwości antybiotyczne, zapobiega chorobom pasożytniczym
• BEE POWER- mleczko pszczele, chroni przed infekcjami, skutecznie walczy z bakteriami, wirusami
• IMMUNAID- wzmacnia odporność, wskazany przy schorzeniach bakteryjnych, wirusowych
  
• C 500/ C1000- naturalna witamina C o przedłużonym działaniu, skraca czas trwania infekcji, zapobiega nawrotom choroby
• FULL SPECTRUM- multiwitamina, pomaga zachować zdrowie i urodę, doskonałą kondycje fizyczną
• VITAL dla grup krwi- multiwitamina przeznaczona odpowiednio dla każdej z grup krwi