Węgorzyca
Węgorzyca jest to przewlekła inwazja jelita cienkiego, wywołana przez węgorka jelitowego (Strongyloides stercoralis). Obraz kliniczny inwazji jest zmienny i w dużej mierze zależy od odporności żywiciela.
Węgorek jelitowy (Strongyloides stercoralis) jest jednym z niewielu pasożytów człowieka, który zachował zdolność rozwoju poza żywicielem i posiada cykl rozwojowy, w którym mogą wystąpić pokolenia wolno żyjące i pasożytnicze.
Samica pasożytnicza węgorka jest drobnym nicieniem, o długości około 2,2 mm. Bytuje ona w ścianie dwunastnicy i jelita czczego, rzadziej w tkance płucnej.
W pasożytniczym cyklu rozwojowym samce z reguły nie występują.
Rozwój tego pasożyta odbywa się w dwóch cyklach: wolnożyjącym i pasożytniczym. Dojrzałe samice, wdrążają się do błony śluzowej jelita cienkiego, gdzie składają jaja, z których następnie wykluwają się larwy rabditopodobne.
Larwy rabditopodobne wylęgają się z delikatnej błoniastej otoczki jajowej już w błonie śluzowej jelita. Larwy mają około 250 um, krótką jamę gębową, przełyk typu rhabditis oraz rozdwojony koniec ciała. Larwy rabditopodobne mogą przejść w inwazyjne larwy filariopodobne w przewodzie pokarmowym człowieka (endoautoinwazja) lub w okolicy odbytu (egzoautoinwazja).
Larwy filariopodobne są dłuższe, mają około 55 um, długi przełyk, pozbawiony rozszerzeń charakterystycznych dla larw rabditopodobnych. Inwazyjne larwy filariopodobne wnikają do człowieka przez skórę i odbywają wędrówkę podobną jak larwy glisty ludzkiej.
Dzięki autoinwazji endo- lub egzogennej inwazja węgorka może utrzymywać się dziesiątki lat. W cyklu wolno żyjącym węgorka występują samice i samce, jaja, larwy rabditopodobne i filariopodobne. Pokolenia wolno żyjące rozwijają się w glebie lub na pożywce sztucznej przy odpowiedniej wilgotności i temperaturze.
OBJAWY
Larwy filariopodobne wnikają czynnie przez skórę, osób chodzących na boso lub pracujących gołymi rękami w terenie zanieczyszczonym fekaliami ludzkimi.
W miejscu wnikania larw węgorka (stopy, pośladki) powstają zmiany skórne o charakterze rumieni wędrujących, swędzących, znikających w ciągu kilku godzin, dni. Inwazji węgorka towarzyszą niekiedy zmiany w miąższu płucnym o charakterze ognisk bronchopneumonicznych. Są one związane z wędrówką larw przez płuca lub z rozwojem postaci dojrzałych węgorka w miąższu płucnym.
Mało intensywna inwazja węgorka powoduje najczęściej dyskretne powierzchowne zmiany w jelicie cienkim.
W inwazjach intensywnych zmiany są rozległe i głębokie; mają one charakter rozlanego nieżytu z owrzodzeniami. Inwazje intensywne rozwijają się u osób skąd-inąd wyniszczonych, np. przewlekłą chorobą nowotworową lub w trakcie leczenia sterydami i środkami immunosupresyjnymi, zmniejszającymi odporność chorego.
Węgorzyca wykazuje tendencję do nieregularnego przebiegu, z okresami remisji i zaostrzeń, związanych z porą roku lub stanem odporności organizmu. Dość stałym objawem towarzyszącym inwazji węgorka jest eozynofilia, niekiedy bardzo wysoka (do 50%), oraz przelotne, rumieniowe zmiany skórne.
Objawy ze strony jamy brzusznej są mało charakterystyczne, podobne do tych, które spotyka się w chorobie wrzodowej dwunastnicy lub w przewlekłych nieżytach dwunastnicy i jelita cienkiego:
- bóle w nadbrzuszu
- nudności
- brak łaknienia
- biegunki
- ogólne złe poczucie chorego
W okresie remisji inwazja może być bezobjawowa, natomiast w okresie narastania intensywności inwazji, np. pod wpływem leczenia sterydami lub środkami immunosupresyjnymi, węgorzyca może przebiegać w sposób burzliwy i znacznie pogarszać stan chorego, głównie przez biegunki i szybko postępującą utratę białka, elektrolitów i wody.
PROFILAKTYKA I ZAPOBIEGANIE
- sanitarna ochrona gleby przed zanieczyszczeniami fekaliami ludzkimi
- przestrzeganie higieny osobistej
- noszenie obuwia i rękawic przy robotach ziemnych
- wodę przeznaczoną do picia należy przegotować
Zapytania z Google:
- wegorzyca
- węgorek jelitowy
- węgorzyca jelitowa
- węgorzyca choroba
- węgorek
- rabditopodobne
- węgorzyca leczenie
- węgorzyca objawy
- zmiany bronchopneumoniczne
- strongyloides stercoralis