Tasiemczyce należą do chorób inwazyjnych przewodu pokarmowego, wywoływanych przez grupę robaków płaskich. Inwazja dojrzałych postaci tasiemców może przebiegać bezobjawowo, ale najczęściej wywołuje różnorodne objawy kliniczne:

• bóle i zawroty głowy,
• nudności, bóle brzucha,
• nieregularne stolce,
• ogólne osłabienie,
• chudnięcie, niepokój,
• rzadziej objawy alergiczne.

W inwazji bruzdogłowca szerokiego obserwuje się objawy niedokrwistości megaloblastycznej ze znacznym obniżeniem poziomu , witaminy B12 w surowicy krwi (strobila tasiemca wchłania znaczne ilości tej witaminy). Przebieg inwazji tasiemca karłowatego (H. nana) ma zazwyczaj przewlekły charakter i u małych dzieci, zwłaszcza niedożywionych, może doprowadzić do znacznego upośledzenia stanu zdrowia,

Wągrzyca (cysticercosis) jest poważną chorobą, a objawy kliniczne zależą głównie od umiejscowienia i liczby wągrów, okresu trwania inwazji oraz reakcji obronnej żywiciela. Lokalizacja wągrów w tkance mózgowej lub w innych ważnych dla życia narządów może doprowadzić do ciężkich zaburzeń, poważnego kalectwa i stosunkowo dużej śmiertelności.

W naszej szerokości geograficznej odgrywają rolę: tasiemiec nieuzbrojony (Taenia saginata, tasiemiec uzbrojony (Taenia solium); bruzdogłowiec szeroki (Diphyllobothrium latum); tasiemiec karłowaty (Hymenolepis nana).
Człowiek jest ostatecznym żywicielem tych tasiemców, ponieważ w jego jelitach żyją postacie dojrzałe pasożyta. W przypadku tasiemczyc T. saginata i T. solium człowiek może być również żywicielem pośrednim wskutek inwazji form larwalnych, – umiejscowionych w różnych narządach (mięśnie, wątroba, mózg, serce i in.). Jednakże wągrzyca (cysticercosis) T. saginata należy do rzadkości, natomiast wągrzyca T. solium występuje częściej.

Postać dojrzała tasiemca składa się z główki (skoleks), krótkiej szyjki, od której odrastają nowe człony (progłotydy), tworzące wstęgę tasiemca (strobila). Tasiemiec T. saginata ma długość 4- 10 m, liczbę członów 1000- 2000, główkę zaopatrzoną w 4 przyssawki. Długość T. solium wynosi 2- 3 m, liczba członów 800- 900, główka uzbrojona w podwójny wieniec haków. Wągier ma kształt pęcherzyka, wypełnionego płynem, zawiera jedną uzbrojoną główkę. Człony maciczne (przejrzałe) tasiemca odrywają się od strobili i są wydalane z kałem; człony T. saginata są obdarzone zdolnością samoistnego ruchu i wypełzania przez otwór odbytowy. Uwolnione z proglotydów jaja tasiemca mogą w środowisku zewnętrznym przeżyć kilka miesięcy. Dalszy rozwój jaja do postaci inwazyjnego wągra odbywa się w ustroju żywiciela pośredniego: krowy – dla T. saginata i świni dla T. solium. U zwierząt wągry usadawiają się najczęściej w mięśniach żuchwy, szyjnych, międzyżebrowych i innych. Mogą przetrwać w mięśniach około roku, zachowując zdolność do zakażenia żywiciela ostatecznego.

Bruzdogłowiec szeroki, pasożyt jelita cienkiego człowieka i ssaków, żywiących się rybami (np. kot, pies, lis, świnia, niedźwiedź) ma długość 15 i więcej metrów, główkę zaopatrzoną w 2 bruzdy czepne i 3- 4 tysiące proglotydów. Produkuje do miliona jaj dziennie. Wymaga do swego rozwoju 2 żywicieli pośrednich. Gdy jajo wydalone z kałem dostanie się do środowiska słodkowodnego, w ciągu 2- 4 tygodni wykształca się zarodek (koracidium); uwolniwszy się następnie z otoczki, zarodek swobodnie pływa w wodzie, gdzie może przeżyć 1-2 dni. Połknięty przez pierwszego żywiciela pośredniego – raczka-oczlika rozwija się do pierwszej postaci larwalnej (procerkoid). Dostawszy się do ryby (drugi żywiciel pośredni), która żywi się skorupiakami, procerkoid przekształca się w następną postać larwalną – plerocerkoid. Ta postać może żyć w tkankach ryby przez kilka lat i jest inwazyjna dla żywiciela ostatecznego, który spożyje zakażone ryby. W Polsce wśród ryb najczęściej mogą być zakażone: szczupak, okoń, miętus, sielawa, łosoś, węgorz.

Tasiemiec karłowaty (H. nana) ma długość 0,5- 6 cm, około 200 proglotydów, główkę z 4 przyssawkami i wieńcem 20- 30 haków. Cały cykl życiowy H. nana może się odbywać w ustroju jednego żywiciela. Końcowe proglotydy maciczne rozpadają się w świetle jelita, po czym część jaj zostaje wydalona z kałem, a w części onkosfera wnika do kosmków jelitowych (endoautoinwazja); w ciągu 4 dni rozwija się cysticerkoid, który dostaje się db światła jelita czczego i w ciągu dalszych 10-12 dni osiąga dojrzałość płciową. Dojrzały tasiemiec żyje w jelicie tylko kilka tygodni, ale dzięki łatwemu zakażeniu się drogą endo- i egzoautoinwazji (droga odbyt-usta) populacja pasożytów intensywnie się odnawia (może pasożytować kilka tysięcy egzemplarzy).

Tasiemczyce występują na całym świecie. Tasiemczyce T. saginata i T. solium występują głównie na terenach, gdzie jest prowadzona intensywna hodowla bydła i trzody chlewnej w nieodpowiednich warunkach sanitarno-higienicznych oraz przy utrzymującym się wśród ludności zwyczaju spożywania surowego lub półsurowego mięsa. W Polsce rejestruje się rocznie około 4000 przypadków tasiemczycy. Średnia zapadalność wynosi 14 na 100 000 i jest wyższa w mieście niż na wsi. Tasiemczycą wywołana przez T. solium występuje w Polsce rzadko, około 30 przypadków rocznie.

H. nana jest najbardziej rozpowszechnionym tasiemcem na świecie, z przewagą jednak krajów o ciepłym klimacie (np. Afryka południowa, Azja południowo-wschodnia). W Polsce ogniska hymenolepidozy utrzymują się w niektórych zakładach dziecięcych (domy dziecka, klasy szkolne), gdzie nie przestrzega się zasad higieny. W ostatnich latach rejestruje się po kilkadziesiąt przypadków rocznie.
Rezerwuar zarazka. Człowiek; w przypadku D. latum również zwierzęta żywiące się rybami.
Źródło zakażenia: bydło – T, saginata; świnie – T. solium; ryby -
D. latum; człowiek oraz pośrednio żywność i zakażone przedmioty środowiska
zewnętrznego- H. nana.

JAK DOCHODZI DO ZAKAŻENIA?

Zarażenie człowieka wągrami T. saginata \T. solium może nastąpić po jednorazowym nawet spożyciu surowego lub niedogotowanego mięsa wołowego, wieprzowego lub jego przetworów. Zakażenie D. latum występuje po zjedzeniu surowej lub półsurowej ryby, wątroby rybiej, ikry. Człowiek, jako ostateczny żywiciel tasiemców, staje się siewcą jaj, które trafiając do środowiska zewnętrznego, są spożywane z pokarmem i zanieczyszczoną wodą przez bydło, świnie, a także przez raczki i ryby. Ważnym czynnikiem szerzenia się infekcji od ludzi do bydła, świń, ryb jest woda ściekowa. Jaja T. solium i H. nana mogą się przenosić bezpośrednio z człowieka na człowieka poprzez zakażone jajami ręce („choroba brudnych rąk”), żywność, wodę, itp. W odniesieniu do tych tasiemców ma miejsce również autoinwazja.

Tasiemiec uzbrojony – T. solium
Jest to odzwierzęca inwazja pasożytnicza przewodu pokarmowego lub narządów wewnętrznych, wywołana przez postać dojrzałą lub larwalną tasiemca uzbrojonego (Taenia solium). Wągrzyca, zwłaszcza mózgowia, jest często śmiertelna.
Postać dojrzała tasiemca uzbrojonego (Taenia solium) różni się od tasiemca nieuzbrojonego (T. saginata) tym, że jest krótsza (2- 3 m długości), posiada mniej członów (800 – 900), ma główkę uzbrojoną w podwójny wieniec haków, człony mniejsze, w członach macicznych macica posiada jedynie 7- 12 odgałęzień po każdej stronie. Człony maciczne T. solium odrywają się od strobili odcinkami po kilka i są wydalane biernie z kałem.
Wągr typu cysticercus jest pęcherzykiem, o wielkości 5- 10 mm, wypełnionym płynem i zawierającym wewnątrz jedną uzbrojoną główkę. Wągry T. solium rozwijają się w tkance mięśniowej świń, jako żywicieli pośrednich. Mogą one również rozwijać się u człowieka po wprowadzeniu do ust inwazyjnych jaj tasiemca lub przez autoinwazję, następującą wewnątrz przewodu pokarmowego u nosicieli postaci doj-rzałej tasiemca .

PROFILAKTYKA I ZAPOBIEGANIE

Zapobieganie indywidualne polega na wstrzymaniu się od spożywania surowego mięsa wieprzowego nie badanego przez lekarza weterynarii oraz na przestrzeganiu czystości ustępów, rąk i środków spożywczych, które mogą być zanieczyszczone jajami tasiemca i doprowadzić do wągrzycy T. solium.
Okres inkubacji od połknięcia wągra do wystąpienia objawów wynosi kilka dni lub tygodni, do odrywania się członów przejrzałych — 2 — 3 miesiące.

W tasiemczycy T. solium istnieją bezwzględne wskazania do natychmiastowego usunięcia pasożyta z uwagi na możliwość auto-inwazji lub rozprzestrzeniania wągrzycy w otoczeniu.

WĄGRZYCA

Zarażenie się jajami tasiemca uzbrojonego jest bardzo niebezpieczne. Uwolnione z jaj larwy wędrują do różnych tkanek człowieka. Objawy kliniczne są ściśle związane z umiejscowieniem, liczbą wągrów oraz odpornością człowieka na ich inwazję.

Najczęstsza i najbardziej niebezpieczna jest wągrzyca ośrodkowego układu nerwowego. Wągry często lokalizują się w gałce ocznej i mogą prowadzić do ślepoty. Okres wylęgania choroby trwa czasem kilka lat. Objawy wągrzycy mózgu są związane z zajęciem ośrodkowego układu nerwowego i dlatego pojawiają się m.in.: drgawki, bóle głowy, wymioty, zaburzenia widzenia, halucynacje, zaburzenia emocjonalne.

Leczenie jest trudne. Niekiedy udaje się likwidować pojedyncze wągry chirurgicznie. Mimo stosowania nowoczesnych leków przeciwpasożytniczych rokowanie w wągrzycy ośrodkowego układu nerwowego nie jest pewne.
Zmiany chorobowe w wągrzycy zależą od umiejscowienia i liczby pasożytów oraz czasu, jaki upłynął od chwili zarażenia, i charakteru reakcji obronnych żywiciela. Wągr rosnąc wywołuje na ogół słaby odczyn zapalny. Wyrazem odczynu alergicznego wobec żywego wągra może być nacieczenie otoczenia przez komórki kwaso-chłonne i jednojądrzaste. Znaczny odczyn zapalny, doprowadzający do zwłóknienia lub zwapnienia zmian, powstaje wokół wągrów martwych, tj. w kilka miesięcy lub lat od chwili zarażenia.
Ucisk wągra na sąsiadujące tkanki mózgowia może min. doprowadzić do ogniskowego zniszczenia kory mózgowej lub jąder podstawy mózgu bądź do wodogłowia.

Wągrzyca oka wywołuje zmiany uciskowe lub zapalne, zależne od umiejscowienia w spojówce, komorze przedniej, ciałku szklistym lub siatkówce.
Wągrzyca skóry jest dość częsta; występuje w postaci podskórnych guzków wywołanych naciekiem zapalnym wokół wągra, zwłóknieniem lub rzadziej zwapnieniem zmian wokół martwych wągrów.
U człowieka stosunkowo rzadko wągry usadawiają się w tkance łącznej układu mięśniowego i w innych narządach wewnętrznych (serce, wątroba, nerki i płuca).

Obraz kliniczny zależy głównie od umiejscowienia pasożyta, liczby wągrów (1- 1000), czasu trwania inwazji i charakteru zmian patologicznych wokół wągrów. Wyróżnia się przypadki wągrzycy bez-objawowe (50%), z wykrywanymi przypadkowo starymi zmianami, np. zwapniałymi wągrami w mięśniach kończyn, przypadki wągrzycy z objawami zlokalizowanymi do jednego narządu lub tkanki (mózgowia, opon, oka, tkanki podskórnej) oraz wągrzycę uogólnioną.

Wągrzyca mózgowia przebiega w postaci guzowej, obrzękowej lub wodogłowiowej.
W postaci guzowej pojedyncze wągry zlokalizowane w mózgowiu powodują zmiany ogniskowe (porażenia, drgawki, wodogłowie wewnętrzne, zaburzenia ze strony nerwów obwodowych). Lokalizacja wągra w IV komorze często prowadzi do nagłego zgonu. Postać tę różnicuje się z guzami mózgu.
W postaci obrzękowej, która jest wywołana inwazją mózgowia przez kilkadziesiąt lub kilkaset wągrów, w krótkim czasie rozwija się wzrost ciśnienia śródczaszkowego i obrzęk z zaburzeniami psychotycznymi i wczesną utratą wzroku.

Postać wodogłowiowa, towarzysząca wągrzycy zlokalizowanej u podstawy mózgowia, ma przebieg przewlekły; dominuje w niej zespół objawów oponowych, wzmożonego ciśnienia śródczaszkowego i wodogłowia wewnętrznego. Postać tę różnicuje się z zapaleniem opon mózgowych na tle gruźliczym.
Rokowanie co do życia po udanym zabiegu operacyjnym jest najlepsze w postaci guzowej, najmniej pomyślne w postaci wodogłowiowej.
Wągrzyca gałki ocznej często prowadzi do zniszczenia narządu wzroku. Wągrzyca narządów miąższowych, tkanki podskórnej i mięśni zwykle przebiega bezobjawowo.

PROFILAKTYKA I ZAPOBIEGANIE

Przestrzeganie zasad higieny (mycie rąk, jarzyn, owoców przed jedzeniem) i zoohigieny jest podstawą profilaktyki tasiemczycy.

Powinniśmy więc jeść tylko mięso zbadane przez weterynarza. Unikajmy też spożywania mięsa surowego i niedogotowanego.

Ważna jest też samoobserwacja kału. Nie umożliwiają tego jednak nowoczesne toalety. Obserwuje się teraz modę na muszle klozetowe bez tzw. półeczki. Jest to zła tendencja. Sedesy starego typu umożliwiają samoobserwację. W kale możemy przecież znaleźć nie tylko człony tasiemców, inne pasożyty przewodu pokarmowego, ale zauważyć np. obecność krwi, śluzu. Im wcześniej dostrzeżemy niepokojące zmiany i zareagujemy na nie, tym prędzej poznamy przyczynę choroby i się jej pozbędziemy.

W celu wyeliminowania tasiemca z organizmu warto już dziś sięgnąć po sprawdzoną, skuteczna kuracje produktami: PARAPROTEX, AC ZYMES, NOPALIN. Suplementy te na zasadzie współdziałania przyczynia się do oczyszczenia organizmu z nieproszonych gości, jak również pomogą przywrócić prawidłowa równowagę w organizmie.

KURACJA OCZYSZCZAJĄCA DLA DZIECI

KURACJA OCZYSZCZAJĄCA DLA DOROSŁYCH

Dodatkowo zaleca się stosowanie suplementów witaminowo-mineralnych w celu podniesienia odporności, wzmocnienia organizmu.

• POLINESIAN NONI-naturalnie wzmacnia organizm, podnosi odporność, zapobiega chorobom infekcyjnym, pasożytom
  
• VIRAGO- podnosi odporność, wzmacnia siły obronne organizmu
• GARLIC CAPS- czosnek w kapsułce, posiada właściwości antybiotyczne, zapobiega chorobom pasożytniczym
• BEE POWER- mleczko pszczele, chroni przed infekcjami, skutecznie walczy z bakteriami, wirusami
• IMMUNAID- wzmacnia odporność, wskazany przy schorzeniach bakteryjnych, wirusowych
  
• C 500- naturalna witamina C o przedłużonym działaniu, skraca czas trwania infekcji, zapobiega nawrotom choroby
• FULL SPECTRUM- multiwitamina, pomaga zachować zdrowie i urodę, doskonałą kondycje fizyczną
• VITAL dla grup krwi- multiwitamina przeznaczona odpowiednio dla każdej z grup krwi