Świerzb

Świerzb jest chorobą wywołana przez wewnętrznego pasożyta Sarcoptes scabiei. Cechuje go różnopostaciowa swędząca wysypka z typowym umiejscowieniem-brzuch, piersi, narządy  płciowe, ręce, przestrzenie między palcami, u dzieci niemal na całym ciele.
Świerzbowiec drążąc w skórze korytarze powoduje świąd. Człowiek drapiąc skórę może dodatkowo ja uszkadzać oraz zakazić bakteriami ropotwórczymi. Dochodzi do powstania na skórze pęcherzyków, grudek oraz reakcji alergicznych.

Samice świerzbowca ludzkiego są prawie kuliste, o wielkości 0,3 mm, i posiadają 4 pary krótkich odnóży, zaopatrzonych w przylgi lub szczecinki. Samice drążą w warstwie rogowej naskórka charakterystyczne dla świerzbu chodniki, kręte, o długości kilku mm. Samce, larwy i nimfy pasożyta drążą w naskórku płytkie kieszonki lub przebywają na powierzchni skóry: są one postaciami zakaźnymi.
Cykl rozwojowy świerzbowca trwa 2- 3 tygodnie. Jedna samica pasożyta składa 25- 30 jaj. Poza żywicielem świerzbowiec może przeżywać do 10 dni.

JAK DOCHODZI DO ZAKAŻENIA POPRZEZ:

• bezpośredni kontakt z chorym
• zarażone przedmioty- pościel, rączniki, bielizna, ubranie
• złe warunki sanitarne
• brak higieny osobistej

Likwidacja ognisk epidemicznych świerzbu jest trudna i wymaga masowej akcji, skoordynowanej w czasie i okresowo powtarzanej. Obowiązuje rejestracja przypadków świerzbu i ich izolacja, zwłaszcza dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym.
Profilaktyka indywidualna polega na przestrzeganiu zasad higieny osobistej oraz unikaniu bezpośredniego kontaktu z osobą zarażoną świerzbem i zarażonymi przedmiotami (ręczniki, bielizna pościelowa, zabawki).

OBJAWY

• Zmiany skórne w postaci drobnych grudek i pęcherzyków na brzuchu, pośladkach, pomiędzy łopatkami
• Typowe chodniki świerzbowca najczęściej występują pomiędzy palcami rąk, w okolicy nadgarstka, pachy, pępka, pachwin i genitalii.
• W okolicy zmian nierzadko naskórek jest zgrubiały i obrzęknięty. Często zmiany skórne ulegają wtórnym zakażeniom bakteryjnym (owrzodzenia, ropnie, niesztowice) lub są powikłane rozległym, sączącym wypryskiem.

O rozpoznaniu klinicznym decydują: wygląd zmian, ich lokalizacja, przewlekłość procesu chorobowego, nie reagującego na leczenie nieswoiste, dokuczliwe uczucie swędzenia, zwłaszcza w porze nocnej lub po ogrzaniu ciała.

PROFILAKTYKA I ZAPOBIEGANIE

• Izolacja kontaktowa osób zarażonych Az do ich wyleczenia
• Istotne znaczenie dla wczesnego wykrycia chorych maja przeglądy higieniczne w szkołach, żłobkach, przedszkolach, internatach
• Przestrzeganie higieny osobistej
• Częste mycie rąk i kąpiel całego ciała
• Częsta zmiana bielizny, pościeli i ubrania, właściwe ich pranie, prasowanie, wietrzenie
• Odzież osobistą powinno się prasować po wewnętrznej stronie

Zapytania z Google:

• świerzb profilaktyka
• świerzb u dzieci
• świerzb
• świerzb zapobieganie
• świerzbowiec profilaktyka
• jak zapobiegać swierzbowi
• jak zapobiec świerzbowi
• profilaktyka swierzbu
• zapobieganie świerzbowi
• świerzbowce