Świerzb
Samice świerzbowca ludzkiego są prawie kuliste, o wielkości 0,3 mm, i posiadają 4 pary krótkich odnóży, zaopatrzonych w przylgi lub szczecinki. Samice drążą w warstwie rogowej naskórka charakterystyczne dla świerzbu chodniki, kręte, o długości kilku mm. Samce, larwy i nimfy pasożyta drążą w naskórku płytkie kieszonki lub przebywają na powierzchni skóry: są one postaciami zakaźnymi.
Cykl rozwojowy świerzbowca trwa 2- 3 tygodnie. Jedna samica pasożyta składa 25- 30 jaj. Poza żywicielem świerzbowiec może przeżywać do 10 dni.
JAK DOCHODZI DO ZAKAŻENIA POPRZEZ:
Likwidacja ognisk epidemicznych świerzbu jest trudna i wymaga masowej akcji, skoordynowanej w czasie i okresowo powtarzanej. Obowiązuje rejestracja przypadków świerzbu i ich izolacja, zwłaszcza dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym.
Profilaktyka indywidualna polega na przestrzeganiu zasad higieny osobistej oraz unikaniu bezpośredniego kontaktu z osobą zarażoną świerzbem i zarażonymi przedmiotami (ręczniki, bielizna pościelowa, zabawki).
OBJAWY
- Zmiany skórne w postaci drobnych grudek i pęcherzyków na brzuchu, pośladkach, pomiędzy łopatkami
- Typowe chodniki świerzbowca najczęściej występują pomiędzy palcami rąk, w okolicy nadgarstka, pachy, pępka, pachwin i genitalii.
- W okolicy zmian nierzadko naskórek jest zgrubiały i obrzęknięty. Często zmiany skórne ulegają wtórnym zakażeniom bakteryjnym (owrzodzenia, ropnie, niesztowice) lub są powikłane rozległym, sączącym wypryskiem.
O rozpoznaniu klinicznym decydują: wygląd zmian, ich lokalizacja, przewlekłość procesu chorobowego, nie reagującego na leczenie nieswoiste, dokuczliwe uczucie swędzenia, zwłaszcza w porze nocnej lub po ogrzaniu ciała.
PROFILAKTYKA I ZAPOBIEGANIE