Grzybica

Grzybica obecnie należy do coraz częstszych  chorób cywilizacyjnych, ze względu na częstość występowania.
Statystyki podają iż na grzybicę chorują najczęściej ludzie młodzi, w wieku 20-30 lat oraz starsi – 50-60 lat, częściej mężczyźni. Jednak zagrożony grzybica może być każda osoba.
W większości grzybica atakuje osoby starsze, ze względu na częstsze występowanie u nich schorzeń ogólnoustrojowych, które osłabiają organizm. Narażone są na infekcję grzybiczą osoby z zaburzeniami hormonalnymi, chorzy na cukrzycę, pacjenci z niedokrwistością. Jednak bardzo często obserwuje się również  ludzi młodych, którzy częściej maja styczność z różnymi warunkami sanitarno-higienicznymi.
Grzybica to przypadłość, która z łatwością się rozprzestrzenia jeśli znajdzie dogodne warunki bytowania. Może występować we wszystkich narządach człowieka, najczęściej jednak atakuje właśnie skórę, paznokcie lub włosy.

Grzyby dzielą się na geofilne, przebywające w ziemi, zoofilne (zwierzęce) i antropofilne (ludzkie). Do  3 grupy grzybów zaliczamy : dermatofity, grzyby drożdżopodobne i pleśniowce. Istnieją różne klasyfikacje grzybów i chorób przez nie wywołanych. Poniżej przedstawiono praktyczny podział grzybic na podstawie wywołujących je grzybic.

  • Dermatofity– grzybice właściwe (tinea), dotyczące naskórka, włosów i paznokci (trichophytiasis, microsporiasis)
  • Drożdżaki i grzyby drożdżopodobne–  drożdżyca błon śluzowych, skóry i paznokci; pityriasis  versicolor
  • Pleśniowce– zakażenia błon śluzowych i skóry

Grzybica należy do chorób zakaźnych – przenosi się z człowieka na człowieka, przy czym można zarazić się w sposób bezpośredni lub korzystając z przedmiotów należących do osoby chorej – np. ręcznika, obuwia, myjki. Również niektóre miejsca – wilgotne, duszne – sprzyjają rozwojowi grzybicy, którą może zarazić się człowiek (np. ogólnodostępne kabiny prysznicowe, zwłaszcza z drewnianymi podestami). Grzybicą można zarazić się także od zwierząt.
Grzybica powoduje zmiany w wyglądzie skóry, paznokci, chory odczuwa także swędzenie, może pojawić się nieprzyjemny zapach z ust ale również szereg innych dolegliwości sugerujących grzybice ogólnoustrojową, grzybice układu pokarmowego, grzybice pochwy.
Grzybicę wywołują najczęściej – dermatofity (ten rodzaj grzybic bywa nazywany właściwymi), atakujące naskórek, paznokcie i włosy. Wśród nich wyróżnia się trzy rodzaje – Trichophyton, Microsporum i Epidermophyton. Zmiany skórne wywołują również grzyby drożdżopodobne – najczęściej w fałdach skórnych lub też na błonie śluzowej. Najczęściej są to Candida albicans oraz Candida tropicalis i Candida parapsilosis. Niekiedy zmiany chorobowe wywołują także grzyby pleśniowe – np. Scopularopsis brevivaulis, Aspergillus niger.

W zależności od umiejscowienia wyróżnia się kilka typów grzybic – grzybica skóry gładkiejgrzybica pachwin grzybica stóp oraz grzybica układu pokarmowego, grzybica jamy ustnej.
Infekcja grzybicza charakteryzuje się tym iż grzyby nie atakują zdrowego i silnego organizmu lecz ten, który doznał uszczerbku na zdrowiu w wyniku kuracji antybiotykowej, sterydów, antykoncepcji, krwawień menstruacyjnych, cukrzycy, stresu, nadwagi i osłabionego układu odpornościowego.
Grzyby rozwijają się przede wszystkim w środowisku wilgotnym i ciepłym bez braku światła.
Na rozwój grzybicy są szczególnie narażone osoby przebywające w ciepłych i wilgotnych pomieszczeniach, osoby, które korzystają z ogólnodostępnych pryszniców w hotelach, akademikach, sanatoriach. Zagrożenie pojawia się także w saunach, na basenach i w ośrodkach fitness. Niebezpieczne są nawet wykładziny hotelowe – jeśli ktoś chodzi po nich boso.

Wśród grzybic najbardziej rozpowszechniona jest grzybica stóp, oceniana na 15-30% w całej populacji, przy czym w niektórych środowiskach (górnicy, sportowcy) jest ona bardzo częsta, do 70%. Wzrasta liczba zachorowań na drożdżyce (candidiasis) i zakażenia pleśniowcami, co łączy się głównie z szeroko stosowanym leczeniem antybiotykami, kortykosteroidami, środkami immunosupresyjnymi oraz z zakażeniami wirusem HIV.
Do rzadkich grzybic należą grzybice głębokie (sporotrichosis i chromomycosis).

Czynnikami usposabiającymi są warunki miejscowe w skórze, z których najważniejsze znaczenie ma wilgotność i skład lipidów powierzchniowych. Z czynników ogólnoustrojowych podstawową rolę odgrywa stan immunologiczny. U osób z obniżoną odpornością stwierdza się częste zakażenia rozmaitymi grzybami, zwłaszcza drożdżakami (Candida i Pityrosporum). Jednakże zakażenia dermatofitami mogą być również związane z zaburzeniami

GRZYBICE WŁAŚCIWE – DERMATOFITOZY
Zakażenia te wywołane są przez dermatofity, należące do grzybów niedoskonałych (Jungi imperfecti), wykazujące powinowactwo do keratyny. Dermatofity składają się z:

  • części mycelialnej (grzybnia), która wrasta w głąb podłoża i służy do pobierania substancji odżywczych, oraz
  • zarodników (konidia), które u rozmaitych gatunków grzybów mają różny kształt i układ.

W związku z dużą zmiennością grzybów ich klasyfikacje napotykają trudności i z tego względu przyjęto określenie „tinea” dla wszystkich grzybic skóry, niezależnie od grzyba wywołującego zakażenie.

GRZYBICE SKÓRY OWŁOSIONEJ Tinea capitis
Odmiana powierzchowna wywołana przez grzyby antropofilne
Tinea capitis superficialis- postać powierzchowna wywołana jest bądź przez grzyb strzygący wewnątrzwłosowy (Trichophyton endothrix), tj. o wewnątrzwłosowym układzie zarodników (obraz worka wypełnionego orzechami), bądź przez grzyb drobzarodnikowy pochodzenia ludzkiego (Microsporum audouini), którego zarodniki znajdują się wewnątrz i na zewnątrz włosa, tworząc rodzaj pochewki, przypominającej patyczek powleczony klejem i oblepiony piaskiem.
W grzybicy woszczynowej zarodniki ułożone są bezładnie wewnątrz włosa, w którym także występują pęcherzyki gazu.
Powierzchowna grzybica skóry owłosionej dotyczy głównie dzieci, z wyjątkiem grzybicy woszczynowej, która utrzymuje się również po okresie pokwitania, a zakażenie może nawet nastąpić u osób dorosłych za pośrednictwem przedmiotów lub bezpośredniego kontaktu.
Zakaźność jest największa w tinea microspońca, czego wyrazem są epidemie w środowiskach dziecięcych. Jest to najczęstsza obecnie grzybica owłosionej skóry głowy.

GRZYBICA STRZYGĄCA POWIERZCHOWNA OWŁOSIONEJ SKÓRY GŁOWY – Tinea trichophytica capitis superficialis
Cechuje się występowaniem ognisk złuszczających, z jakby przystrzyżonymi włosami i nieznacznym stanem zapalnym, nie powodującym bliznowacenia i trwałego wyłysienia. Głównymi objawami są ogniska o powierzchni złuszczającej się otrębiasto, są również zazwyczaj drobne i liczne, z nierówno ułamanymi, szarawymi włosami i licznymi czarnymi punkcikami (pieńki włosów tkwiące w skórze), co sprawia wrażenie włosów przystrzyżonych, stąd nazwa „grzybica strzygąca”. Przebieg jest przewlekły. Samowyleczenie – bez pozostawiania blizny – może nastąpić po okresie pokwitania. Włosy odrastają całkowicie.
Rozpoznać ten rodzaj grzybicy można na skutek:

  • występowania ognisk złuszczających, zawierających ułamane i jakby ostrzyżone włosy,
  • nieznacznego nasilenia objawów zapalnych,
  • niestwierdzenia blizn i miejsc całkowicie pozbawionych włosów,
  • prawie wyłącznego występowania u dzieci przed okresem pokwitania,
  • badania mikroskopowego włosów i łusek na obecność grzyba (wewnątrzwłosowy układ zarodników) i hodowli, która ma znaczenie rozstrzygające.


GRZYBICA DROBNOZARODNIKOWA POWIERZCHOWNA OWŁOSIONEJ SKÓRY GŁOWY
– Tinea microspońca capitis superficialis
Objawia się za pomocą ognisk złuszczających o stosunkowo nieznacznym stanie zapalnym, z równo ułamanymi włosami.
Ogniska są mniej liczne i większe niż w grzybicy strzygącej. Włosy są równo ułamane na wysokości kilku milimetrów ponad powierzchnię skóry i otoczone białoszarą pochewką, która jest dobrze widoczna po wyciągnięciu włosa.
Charakterystyczną cechą jest zielonkawa fluorescencja w świetle lampy Wooda. W przypadkach nie leczonych zmiany z reguły ustępują samoistnie w okresie pokwitania.

GRZYBICA DROBNOZARODNIKOWA SKÓRY OWŁOSIONEJ – Tinea microsporica capitis
Wszystkie włosy w obrębie ogniska chorobowego są ułamane na tej samej wysokości i otoczone białawą pochewką.
Główne objawy to:

  • występowanie równo ułamanych włosów, zmian we włosach oraz nieznacznych objawów zapalnych w skórze,
  • zielonkawa fluorescencjia w świetle lampy Wooda,
  • wykazanie zewnątrz- i wewnątrz- włosowych drobnych zarodników

GRZYBICA WOSZCZYNOWĄ OWŁOSIONEJ SKÓRY GŁOWY – Tinea favosa capitis
Jest to odmiana grzybicy, w której ogniska charakteryzują się obecnością tarczek woszczynowych i bliznowaceniem z towarzyszącym wyłysieniem.
Tarczki, zagłębione, żółte strupy, będące w istocie kolonią grzyba, są średnicy od kilku milimetrów do 1-2 cm. Po ich usunięciu pozostają blizny i trwałe wyłysienie. Włosy są matowe, szorstkie i suche. W lampie Wooda występuje matowozielona fluorescencja. Istnieją nietypowe odmiany beztarczkowe: łupieżopodobna i łuszczycopodobna.

GRZYBICA WOSZCZYNOWA (Odmiana z odczynem zapalnym wywołana przez grzyby zoofilne) – Tinea capitis et barbae profunda
Charakteryzuje się  głębokimi zapalnymi naciekami guzowatymi, z ropnymi zmianami w ujściach mieszków włosowych, zazwyczaj o ostrym przebiegu.
Jest to grzyb odzwierzęcy Trichophyton ectothrix cechuje się zewnątrzwłosowym układem zarodników, a Microsporum canis – zewnątrz- i wewnątrzwłosowym układem.
Zakażenie u dzieci dotyczy tylko owłosionej skóry głowy, u dorosłych skóry brody i głowy.
Występują guzy ostro zapalne, o nierównej powierzchni są wyraźnie odgraniczone od otoczenia, wykazują skłonność do skupiania się i zlewania. Z ujść mieszków wydobywa się treść ropna, zasychająca na powierzchni w strupy. Włosy dają się łatwo usunąć.
Zmiany ustępują zazwyczaj bez bliznowacenia i trwałego wyłysienia. Niekiedy może nastąpić samowyleczenie wskutek wypadania włosów zakażonych.
Charakterystyczna jest silna alergia na antygeny grzyba (trichofitynę).
Obecność grzybicy można stwierdzić ze względu na obecność głębokich, ostro zapalnych nacieków guzowatych, z ropnymi zmianami w ujściach mieszków włoso¬wych, ostrego przebiegu, wykrycia grzybów w zmienionych włosach, co może wymagać niekiedy wielokrotnych badań.


GRZYBICA SKÓRY GŁADKIEJ
Tinea cutis glabrae
Zmiany mają charakter rumieniowo-złuszczający, z obecnością wykwitów pęcherzykowych i krostkowych, głównie na obwodzie. Cechują się stosunkowo szybkim przebiegiem i ustępowaniem bez pozostawienia blizn.
Grzybica ta może być wywołana przez wszystkie dermatofity, zarówno ludzkie, jak i odzwierzęce. Dotyczy dzieci i osób dorosłych.
Ogniska są wyraźnie odgraniczone od otoczenia, na obwodzie występują wykwity grudkowe, pęcherzykowe i krostkowe. Zmiany wywołane grzybami antropofilnymi są mniej zapalne, wywołane zaś grzybami odzwierzęcymi mogą być wyniosłe, zapalne, pokryte pęcherzykami i krostkami na całej powierzchni. Umiejscowienie ognisk jest rozmaite, najczęściej występują w skórze nie osłoniętej (twarz, ręce, szyja).
Świąd jest różnie nasilony, niekiedy znaczny. Choroba rozpoczyna się nagle. Przebieg jest na ogół ostry lub podostry.
Rozpoznanie można dokonać poprzez dobrze odgraniczone ogniska z przewagą zmian pęcherzykowych i krostkowych na obwodzie, różnie nasilone¬go stanu zapalnego, w zależności od grzyba wywołującego, szybkie powstawania i przebiegu, stwierdzenie grzyba w łuskach i pokrywach pęcherzyków (przewaga poplątanych, często segmentowanych nici przy niedużej liczbie zarod¬ników, w przeciwieństwie do włosów, gdzie stwierdza się przeważnie zarodniki).
PRZEWLEKŁA GRZYBICA SKÓRY GŁADKIEJ Tinea chronica cutis
Są to zmiany rumieniowo-złuszczające, występujące wyłącznie u osób dorosłych, głównie u kobiet, i cechujące się szczególnie przewlekłym przebiegiem.
Najczęstszym grzybem jest Trichophyton rubrum. Czynnikami usposabiającymi są: defekty immunologiczne, zaburzenia hormonalne i naczynioruchowe.
Ogniska są sinoczerwone, niekiedy niezbyt wyraźnie odgraniczone, złuszczające się otrębiasto na powierzchni.
Najczęstszym umiejscowieniem są kończyny dolne i pośladki. Nierzadko towarzyszą zaburzenia naczyniowe. Okres trwania jest wieloletni, zmiany ustępują jed¬nak bez pozostawienia blizn. Nierzadko współistnieje grzybica paznokci. Występuje rumieniowo-złuszczające ogniska o niewyraźnym odgraniczeniu i tendencji do obwodowego szerzenia się, umiejscawia się głównie na kończynach dolnych i pośladkach, występuje  na ogół u kobiet.

GRZYBICA PACHWIN Tinea inguinalis
Są to zmiany rumieniowe w obrębie pachwin, wyraźnie odgraniczone i powodujące rozmaicie nasilony świąd.
Zakażenie, głównie przez Epidermophyton floccosum, rzadziej przez inne dermatofity, następuje drogą bezpośredniego kontaktu lub przez ręczniki, gąbki, bieliznę. Źródłem infekcji może być również współistniejąca grzybica stóp.
Czynnikiem usposabiającym jest wzmożona wilgotność, pocenie się i drażnienie mechaniczne. Częściej chorują mężczyźni niż kobiety. U dzieci zakażenie należy do wyjątków.
Ogniska chorobowe, typu nieco wyniosłych plam, mają nieregularny, niekiedy wielokolisty kształt w związku z obwodowym szerzeniem się. Zabarwienie jest czerwonawe, a na obwodzie występują grudki lub pęcherzyki. Niekiedy zmiany stwierdza się również poza pachwinami.
Przebieg jest nawrotowy.

GRZYBICA STÓPTinea pedum
Zmiany mają charakter ognisk rumieniowo-złuszczających z pęcherzykami i rozmaicie nasilonymi objawami wysiękowymi.
Najczęściej stwierdza się zakażenia T. rubrum i T. mentagrophytes var. interdigitale. Zakażenie następuje poprzez skarpety, buty, wy ściółki drewniane w łaźniach i basenach; często występuje u sportowców (stąd nazwa: stopa atlety) oraz u osób pracujących w bardzo wilgotnych i ciepłych pomieszczeniach, zwłaszcza noszących gumowe buty.
W odmianie międzypalcowej (varietas interdigitalis) ogniska mają głównie charakter wyprzeniowy, niekiedy ze znaczną maceracją naskórka. Charakterystyczne jest zajęcie przestrzeni międzypalcowych IV-V oraz III—IV, ale zmiany mogą przejść również na inne przestrzenie międzypalcowe oraz na stopy.
W odmianie potnicowej (varietas dyshidrotica) występują liczne pęcherzyki; mogą tworzyć się zlewne ogniska wysiękowe.
W odmianie złuszczającej (varietas hyperkeratotica) przeważają ogniska hiperkeratotyczne z licznymi popękaniami. Zmianom tym, wywołanym głównie przez T. rubrum, towarzyszy często grzybica paznokci.
Przebieg jest przewlekły, na ogół wieloletni, z okresowymi zaostrzeniami, zwłaszcza pod wpływem częstego moczenia nóg z niedokładnym ich osuszaniem.
Wyrazem przestrojenia alergicznego mogą być objawy potnicy (dyshidrosis) w obrębie rąk, z poronnymi pęcherzykami i złuszczaniem naskórka, bez obecności elementów grzyba.
Rozpoznanie odmiany międzypalcowej i potnicowej (tinea interdigitalis et dyshidrotica) opiera się na:

  • zmianach wyprzeniowych, umiejscowionych głównie lub wyłącznie w przestrzeniach międzypalcowych III-IV-V palców stóp,
  • występowaniu pęcherzyków i zlewnych ognisk wysiękowych w obrębie stopy,
  • przewlekłym przebiegu,
  • w części przypadków obecności odczynowej potnicy również na rękach (należy dokładnie oglądać dłonie).

Rozpoznanie odmiany hiperkeratotycznej ustala się na podstawie:

  • zlewnych zmian rumieniowo-złuszczających,
  • nadmiernego rogowacenia,
  • przewlekłego przebiegu,
  • częstego zajęcia płytek paznokciowych,
  • wyniku badania mikologicznego.

GRZYBICA PAZNOKCITinea unguium. Onychomycosis

Objawy polegają na zgrubieniu, przebarwieniu, łamliwości, nadmiernym rogowaceniu i pobruzdowaniu płytek paznokciowych.
Zmiany są wywołane przez różne odmiany grzyba strzygącego.
Do zakażenia płytek usposabia ucisk mechaniczny (np. przez obuwie). Istnieje osobnicza skłonność do zachorowań, zwłaszcza u osób z zaburzeniem odporności (immunosupresja związana z chorobą lub leczeniem) oraz zaburzeniami hormonalnymi (zespół Cushinga, niedoczynność tarczycy i inne). Zmiany grzybicze paznokci mają znaczenie epidemiologiczne jako źródło zakażenia dla otoczenia oraz stałe źródło samozakażenia skóry u chorych.
Pierwsze zmiany powstają zazwyczaj na wolnym brzegu płytki paznokciowej lub od strony bocznych wałów.
Morfologiczny wygląd paznokci jest dość różny; płytki przybierają kolor żółto- brunatny lub zielonkawy, stają się łamliwe, stopniowo ulegają zgrubieniu, rozwarstwieniu, częściowemu wykruszeniu.
Okres trwania jest bardzo długi, na ogół wieloletni. Nawet po całkowitym ustąpieniu objawów istnieje skłonność do nawrotów.
Zmiany w obrębie paluchów stóp mogą być wywołane przez pleśniowce (Scopulariopsis brevicaulis). Płytki paluchów są w tym przypadku zgrubiałe, znacznie zniekształcone, żółtozielonkawe, z obfitą hiperkeratozą podpaznokciową. Zakażenie dotyczy głównie osób starszych, z zaburzeniami troficznymi paznokci.

Rozpoznanie kliniczne grzybicy paznokci jest bardzo trudne, opiera się na:

  • zmianach morfologicznych płytki,
  • obecności grzybicy skóry stóp i dłoni.

ZAKAŻENIA DROŻDŻAKOWECandidiasis (Candidosis)
Są to zmiany zapalne błon śluzowych, skóry i paznokci o rozmaitym obrazie klinicznym; w przypadkach załamania odporności mogą mieć charakter układowy.
Patogenne znaczenie ma głównie gatunek Candida albicans oraz Pityrosporum furfur.
Drożdżaki są florą saprofityczną błon śluzowych i skóry, a do zmian chorobowych dochodzi pod wpływem czynników usposabiających:
1.    wewnątrzustrojowych, takich jak cukrzyca, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, ciąża, otyłość, awitaminozy, leczenie antybiotykami o szerokim zakresie działania na bakterie, stan ogólnego wyniszczenia, immunosupresja (np. AIDS), leczenie immunosupresyjne i kortykosteroidami
2.    zewnątrzustrojowych, takich jak mikrourazy i maceracja naskórka, związane z moczeniem lub nadmierną potliwością.

Zakażenia drożdżakowe mogą mieć charakter zawodowy: u praczek, pomywaczek, robotników przemysłu cukierniczego i przetwórczo-owocowego.

KANDYDOZA BŁON ŚLUZOWYCH Candidosis (candidiasis) mucosae
Są to białawe plamy, jakby nałożone na błony śluzowe, przypominające ścięte mleko. Mogą one zlewać się, zajmując rozległe powierzchnie. Błony śluzowe wykazują wtedy ostry stan zapalny, czemu towarzyszy ból i piecze¬nie.
Najczęstszym umiejscowieniem jest:

  • jama ustna (candidiasis mucosae oris)
  • srom i pochwa (vidvovaginitis candidamycetica).

Jeśli zmiany dotyczą języka (glossitis), śluzówka jego jest wygładzona, jeśli zaś sromu i pochwy – pojawiają się upławy.
Zakażenie może wystąpić w każdym wieku, jest jednak szczególnie częste u chorych na cukrzycę i u kobiet w ciąży. Drożdżakowe zakażenia sromu i pochwy (vulvovaginitis candidamycetica) oraz żołędzi (balanitis) są nierzadko pierwszym objawem cukrzycy (diabetes). Przebieg jest często nawrotowy. Kandydozę błon śluzowych można rozpoznac za pomocą zmian w obrębie jamy ustnej dotyczy

  • aft (aphtosis), które różnią się sadłowatymi ubytkami z zapalnym obrzeżem,
  • liszaja płaskiego (lichen planus), który różni się drzewkowatym układem białawych wykwitów,
  • leukoplakii (leukoplakia), która różni się głębszym naciekiem i długotrwałym utrzymywaniem się zmian.

Rozpoznanie różnicowe zmian sromu dotyczy zapalenia na tle zakażenia bakteriami, chlamydiami i Trichomonas vaginalis.


KANDYDOZA KĄTÓW UST. ZAJADY
– Perleche
Główna przyczyną kandydozy koncików ust jest  niedobór witamin grupy B. a także cukrzyca.
Zmiany polegają na popękaniach z tworzeniem się nadżerek w kątach ust; są zwykle dwustronne i nie leczone mogą utrzymywać się długo.
Rozpoznania można dokonać za pomocą zmian bakteryjnych (głównie paciorkowcowych) wywołanych nadwrażliwością na materiały użyte do protez oraz drażnieniem przez wzmożone wydzielanie śliny (głównie u osób noszących protezy).

WYPRZENIA DROŻDŻAKOWEIntertrigo candidamycetica
Są to ogniska rumieniowo-wysiękowe i złuszczające, ograniczone do miejsc przylegania fałdów, wykazujące znaczną macerację naskórka i popękania w głębi fałdów. Odgraniczenie od otoczenia jest dość wyraźne wskutek brzeżnego oddzielania się naskórka.
W otoczeniu mogą pojawiać się rozsiane wykwity pęcherzykowe lub nadżerkowe, zwane satelitami.
Najczęstszym umiejscowieniem są: okolice międzypalcowe (erosio interdigitalis), głównie w III przestrzeni między palcowej rąk, niekiedy w przestrzeniach międzypalcowych stóp, oraz fałdy skórne; okolice podsutkowe (u otyłych kobiet), pachwinowe i międzypośladkowe (u noworodków – zapalenie pieluszkowe skóry powikłane kandydozą – diaper dermatitis).
Pojawiaja się wyprzenia bakteryjne, zakażenia grzybicze, łupież rumieniowy.

KANDYDOZA WAŁÓW I PŁYTEK PAZNOKCIOWYCH – Perionychia et onychia candidamycetica. Candidiasis unguium
W okresie wczesnym zmiany dotyczą głównie wałów paznokciowych, które są obrzęknięte, silnie zaczerwienione i bolesne, przy ucisku wydobywa się treść ropna. W zmianach bardziej długotrwałych płytki stają się szarożółtawo-brunatne, tracą połysk, ulegają przerostowi i rozwarstwieniu. Rozpoznanie różnicowe w okresie ostrym dotyczy:
zanokcicy bakteryjnej, która jest zwykle ograniczona do jednego palca i ma znacznie ostrzejszy przebieg, z dużą bolesnością,
natomiast w okresie przewlekłym:
grzybicy paznokci (onychomycosis)
łuszczycy paznokci (psoriasis unguium), która różni się głównie zajęciem macierzy.
We wszystkich odmianach zakażeń drożdżakowych rozstrzygają wyłącznie posiewy (hodowla Candida albicans), gdyż stwierdzenie pojedynczych drożdżaków w preparatach bezpośrednich nie ma znaczenia diagnostycznego.

ZIARNINIAK DROŻDŻAKOWY Candida granuloma
Jest to bardzo rzadka i szczególnie przewlekła postać kandydozy, występująca u dzieci z defektem odporności, zaburzeniami fagocytozy i niektórych składowych dopełniacza oraz zaburzeniami hormonalnymi. Guzowate i hiperkeratotyczne ogniska ziarniniakowe umiejscawiają się głównie na owłosionej skórze głowy, na twarzy i kończynach. Na błonach śluzowych występują na ogół typowe zmiany drożdżakowe. Płytki paznokciowe są często zajęte i mają typowe cechy candidiasis unguium. Zmiany wykazujące duże nawarstwienie hiperkeratotycznych łusek, zwłaszcza na owłosionej skórze głowy, wymagają różnicowania z łuszczycą.

GRZYBICA POCHWY
Na grzybicę pochwy skarży się coraz więcej kobiet.
Rozwojowi tej grzybicy sprzyja jej współczesny tryb życia – siedzący charakter pracy, obcisła bielizna, nieprzewiewane stroje, korzystanie z basenów, sauny i natrysków w klubach fitness.

Grzybica pochwy jest jednym z najbardziej uciążliwych i nieprzyjemnych schorzeń ginekologicznych.
Intymne okolice ciała kobiety są szczególnie narażone na różnego rodzaju zakażenia – wirusowe, bakteryjne i grzybicze. Wynika to z ich specyficznej budowy, funkcji, jakie spełniają oraz gospodarki hormonalnej.

Prawidłowa flora bakteryjna zdrowej kobiety zawiera pałeczki kwasu mlekowego, niewielkie ilości innych drobnoustrojów takich jak gronkowiec złocisty, paciorkowiec, bakterie Escherichia coli, a nawet niektóre szczepy grzybów.

Pałeczki kwasu mlekowego pełnią ważną rolę w utrzymaniu odpowiedniego poziomu zakwaszenia środowiska pochwy, zapewniając w ten sposób naturalną ochronę przed nadmiernym namnażaniem się innych bakterii. Zdarza się że pod wpływem różnych czynników, takich jak przyjmowanie antybiotyków, osłabienie organizmu lub długotrwały stres, kwasowość flory bakteryjnej zostaje zachwiana, organizm kobiety nie może skutecznie bronić się przed infekcją grzybiczą.
Wśród wielu czynników sprzyjających rozwojowi grzybicy są również stosunki seksualne. Stosowanie niektórych leków, współwystępowanie innych schorzeń (np. cukrzycy lub otyłości), ciąża, a także np. noszenie nieprzewiewnej bielizny z syntetycznych tkanin, nadmiernie obcisłych spodni czy długotrwałe przebywanie na słońcu również ma podłoże do wywołania infekcji grzybiczej pochwy.

Najczęstszym powodem pojawienia się choroby jest bowiem samozakażanie szczepami grzybiczymi pochodzącymi z dolnego odcinka własnego przewodu pokarmowego.

Również istotną rolę w wywoływaniu infekcji grzybiczych pełnią natomiast z pewnością niewłaściwe nawyki higieniczne, obejmujące zarówno zaniedbywanie higieny codziennej (szczególnie w czasie krwawienia miesięcznego), korzystanie ze wspólnego ręcznika czy kostki mydła, jak i… nadmierne przywiązywanie wagi do czystości, tj. częste irygacje pochwy czy stosowanie mydeł o silnym działaniu bakteriobójczym i intensywnie zasadowym odczynie. Siedliskiem grzybów i bakterii są także zazwyczaj publiczne sanitariaty, baseny i sauny.

Do jednych z najczęstszych objawów grzybicy pochwy należą:

  • swędzenie,
  • pieczenie
  • białe upławy o konsystencji przypominającej twaróg i nieprzyjemnym zapachu

Pieczenie i ból nasilają się po współżyciu i przy oddawaniu moczu. Często towarzyszą im: zaczerwienienie i obrzęk sromu oraz linijne pęknięcia skóry.

Grzybica jest schorzeniem nawracającym i może przebiegać nietypowo
Dolegliwości nie są wówczas zbyt dokuczliwe, mają różne nasilenie, a objawy dotyczą głównie dróg moczowych (pieczenie, oddawanie moczu partiami, konieczność częstego korzystania z toalety).

Leczenie infekcji grzybiczych pochwy jest procesem długotrwałym, uciążliwym i wymaga ścisłego stosowania się do zaleceń, a także szczególnej dbałości o higienę okolic intymnych i przestrzegam.

Każda kobieta, która choć raz przechodziła infekcję grzybiczą wie, że leczenie jest zazwyczaj długotrwałe i mało komfortowe. Głównym problemem jest przede wszystkim długi czas trwania kuracji, powolne ustępowanie objawów.
W przypadku pojawienia się grzybicy u kobiet prowadzących aktywne życie seksualne
grzybica jest problemem obojga partnerów. Dlatego przepisanej kuracji  przeciwgrzybicznej powinna poddać się nie tylko kobieta, ale i mężczyzna, u którego infekcja w większości przypadków przebiega bezobjawowo.

Leave a Reply